Dat eerste zaadje
Waar komt 'Dichter bij de dokter' vandaan?
En nu?
6 mei 2026
Het begon eigenlijk heel klein. Een enkel ludiek gedicht, geschreven voor iemand die al lange tijd sukkelde met de gezondheid en die nu door een ingreep eindelijk aan de beterende hand was. Zo’n gedichtje dat niet pretendeert groots te zijn, maar voor mijn vader gewoon bedoeld was om even een glimlach te brengen; om het herstel wat te bespoedigen.
Dit gedicht kwam later ter sprake aan de eettafel. Niets bijzonders, gewoon een terloopse opmerking. Maar precies die opmerking plantte een zaadje in mijn hoofd. Een klein, nauwelijks zichtbaar idee. Het soort idee dat je in eerste instantie weer aan de kant schuift, maar dat toch ergens in je hoofd blijft hangen.
Toen kort daarop mijn moeder van een kwaal aan haar voet verlost werd, was dat alles wat ik nodig had om ook een dergelijk gedicht te schrijven. Gewoon voor de lol. Door de waan van de dag vol medische trajecten, mantelzorg en opgroeiende kinderen bleef het daar helaas bij. Maar toen jaren later datzelfde gedicht opdook uit oude documenten, toen kwam het zaadje opnieuw tot leven. Er volgde nog een gedichtje. En toen merkte ik dat het plezier gaf, zelfs de zorgen van die tijd een beetje kon verlichten. We wilden er eigenlijk wel méér van maken. Langzaam groeide dat kleine zaadje uit tot een plan: wat als we deze gedichten bundelen? Niet voor roem of centen, maar om ze te kunnen delen. Om patiënten én zorgverleners een glimlach te gunnen. En soms ook een moment van reflectie, want er is zeker nog genoeg te verbeteren in de zorg.
Het creatieve proces bleek een avontuur op zich. Schrijven, laten rusten, teruglezen, schaven. Elkaars werk kritisch bekijken en herschrijven tot ze eindelijk klopten. En ja, dat betekende ook gedichten aan de kant schuiven, omdat ze toch niet bruikbaar waren. Dat hoort er helaas ook bij.
Gaandeweg ontstond ook het idee m het geheel te verluchtigen met een paar minimalistische tekeningen. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. Omdat het mooi staat. Omdat het de gedichten net dat beetje extra geeft.
En toen, na al die maanden van schrijven, schrappen, tekenen en dromen, lag er ineens een verzameling gedichten voor ons. Een bundel in wording. En toen kwam de vraag die alles ineens heel echt maakt:
En nu?